Als sectorwatcher die de afgelopen twaalf jaar de verschuivingen in retail, horeca en kansspelen op de voet volgt, zie ik een opvallende discrepantie in het huidige discours. Wanneer we de cijfers van online operatoren vergelijken met de traditionele investeringen in landbased casinos 2025 land-based vestigingen met aangepaste openingstijden, wordt één ding pijnlijk duidelijk: de economische realiteit van bakstenen en mortel is fundamenteel anders dan die van een serverruimte in een belastingparadijs.
Terwijl online casino platforms binnen en buiten het gereguleerde kader floreren dankzij hun schaalbaarheid, worstelen fysieke casino’s met een rigide kostenstructuur. De recente politieke druk, met name de aangekondigde verhoging van de kansspelbelasting op GGR (Gross Gaming Revenue), zet het mes op de keel van deze sector. Maar waarom is het zo moeilijk om die kosten even snel weg te poetsen als een digitale marketingcampagne?
De ‘ijzeren’ kostenstructuur: Waarom vastgoed en personeel niet zomaar verdwijnen
Laten we eerlijk zijn: wie op het Beursigforum kijkt naar de discussies over beursgenoteerde gokbedrijven, ziet dat beleggers vaak gecharmeerd zijn van de lage marginale kosten van online gokken. Een extra speler kost daar nauwelijks iets extra. Bij een fysiek casino ligt dat totaal anders. Hier hebben we te maken met de zogeheten ‘vaste kosten land-based’.
De onvermijdelijke factoren:
- Huur en vastgoed: Casino’s bevinden zich vaak op A-locaties. Die vierkante meters zijn duur, en een huurcontract kun je niet even per kwartaal heronderhandelen.
- Personeelsbezetting: In tegenstelling tot een app heb je in een fysieke vestiging te maken met croupiers, floor managers, barpersoneel en schoonmaakploegen. Deze mensen zijn 24/7 of in ieder geval tot diep in de nacht aanwezig.
- Beveiliging en toezicht: Dit is de grootste ‘onzichtbare’ kostenpost. Het waarborgen van de veiligheid, het uitvoeren van toegangscontroles en het naleven van zorgplichtprotocollen (zoals het herkennen van verslavingsgedrag aan de speeltafel) vereist een fysieke aanwezigheid die niet te automatiseren is.
Holland Casino: Een fragiele outlook door politieke grillen
Recentelijk zagen we op NU.nl hoe Holland Casino onder vuur ligt. De staatsdeelneming wordt geconfronteerd met een dubbele uitdaging: de druk van de overheid om de verslavingspreventie te maximaliseren (wat leidt tot hogere operationele kosten) en tegelijkertijd de noodzaak om winstgevend te blijven in een klimaat waar de belastingdruk op GGR stijgt.
De strategie van Holland Casino om kosten te besparen – waaronder het kritisch kijken naar vastgoed – is een bittere noodzaak. Het verkopen van vastgoed en het vervolgens terug huren (sale-and-leaseback) is vaak een korte termijn oplossing om liquiditeit te creëren, maar structureel verhoogt het de maandelijkse lastendruk. Het is symptoombestrijding voor een fragiele outlook.
Vergelijking: Fysiek versus Digitaal
Om de complexiteit van de kostenstructuur casino te begrijpen, is het nuttig om deze in een tabel te vergelijken met de online concurrentie:
Politieke motivatie achter de belastingverhoging
De overheid voert de druk op de goksector op, met als voornaamste argument de bescherming van de consument. De politieke motivatie is helder: het beteugelen van de ‘gokepidemie’. Echter, er is sprake van een miscalculatie in de impact op fysieke aanbieders. Waar online partijen hun marketingbudgetten kunnen snijden, kunnen fysieke casino’s niet simpelweg de helft van de lampen uitdoen of 30% van het personeel ontslaan zonder dat dit direct invloed heeft op de veiligheid en de vergunningsvoorwaarden.
De verhoging van de GGR-belasting raakt de fysieke sector disproportioneel hard. Bij een online operator wordt de belasting verrekend over de netto winstmarge, maar bij een land-based casino is de winstmarge door de hoge operationele kosten (huur, personeel, beveiliging) al veel dunner. Hierdoor kan een relatief kleine stijging in belasting zorgen voor een enorme daling in de netto winstgevendheid.
De impact van aangepaste openingstijden
We zien nu een trend waarbij casino’s hun openingstijden aanpassen. Dit lijkt op het eerste gezicht een besparing, maar het is een wanhopige maatregel. Door later open te gaan of eerder te sluiten, verlies je de ‘high-value’ uren in de nacht, terwijl de vaste lasten voor het pand (beveiliging, verzekeringen, nutsvoorzieningen) grotendeels doorlopen.
Het is een neerwaartse spiraal:
Conclusie: De houdbaarheid van het fysieke model
De discussie over vaste kosten land-based gaat verder dan alleen balansposten. Het gaat over het behoud van een maatschappelijke functie die Holland Casino en andere fysieke aanbieders vervullen: een gecontroleerde, veilige omgeving waar gokken een sociale ervaring is, in plaats van een geïsoleerde digitale activiteit.
Als we de sector willen behouden, moeten beleidsmakers inzien dat de kostenstructuur van een fysiek casino fundamenteel rigider is dan die van een digitaal platform. Zonder differentiatie in de belastingheffing of meer flexibiliteit in de operationele eisen, riskeren we een scenario waarin de fysieke casino’s – die nota bene de meest strikte toezichtmogelijkheden bieden – verdwijnen ten gunste van een ongrijpbare online markt.
Het wegpoetsen van deze kosten is geen kwestie van ‘beter management’, het is een fysieke onmogelijkheid. De stenen, het personeel en de beveiliging vormen de ruggengraat van het fysieke casino, en die ruggengraat is momenteel zwaarder belast dan ooit tevoren.
